जुता उत्पादनले देशको आर्थिक विकास गरी देशको मुहार फेर्न सक्छ”

जुता केहो ? तपाईं जुता क्षेत्रमामा कसरी प्रवेश गर्नुभयाे ?

जुता मानिसको दैनिक जीवनसँग जोडिएको अत्यावश्यक वस्तु हो। बालबालिकादेखि वृद्धसम्म सबैका लागि आवश्यक पर्ने जुता केवल उपभोग्य सामग्री मात्र नभई देशको आर्थिक विकासको महत्वपूर्ण आधार बन्न सक्ने बिषय हो।निरन्तर माग रहने भएकाले जुता उत्पादन स्थिर र दीगो उद्योगका रूपमा विकास गर्न सकिन्छ।

नेपालमा जुता उत्पादनको ठूलो सम्भावना हुँदाहुँदै पनि अझै अपेक्षित रूपमा विकास हुन सकेको छैन। अहिले नेपाली बजारमा विदेशी जुताको प्रभुत्व छ, जसका कारण ठूलो मात्रामा विदेशी मुद्रा बाहिरिइरहेको छ। यदि स्वदेशमै गुणस्तरीय, टिकाउ र प्रतिस्पर्धी जुता उत्पादन गर्न सकियो भने आयात प्रतिस्थापन मात्र होइन, राष्ट्रिय अर्थतन्त्रलाई बलियो बनाउन सकिन्छ।
जुता उद्योग श्रम प्रधान उद्योग हो। यसले छाला प्रशोधन, डिजाइन, सिलाइ, मेसिन सञ्चालन, प्याकेजिङ र बिक्री वितरणजस्ता विभिन्न क्षेत्रमा हजारौँ रोजगारी सिर्जना गर्न सक्छ। विशेषगरी बेरोजगार युवा र महिलाका लागि यो क्षेत्र ठूलो अवसरको रूपमा देखिन्छ। स्वदेशमै रोजगारी सिर्जना हुन सके वैदेशिक रोजगारतर्फको निर्भरता पनि क्रमशः घट्दै जान्छ।

नेपालमा उपलब्ध श्रमशक्ति, स्थानीय सीप र परम्परागत हस्तकला जुता उद्योगका लागि महत्वपूर्ण आधार हुन्। आधुनिक प्रविधि, डिजाइन र ब्रान्डिङमा ध्यान दिन सके नेपाली जुताले अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा पनि पहिचान बनाउन सक्छ। यसले निर्यात वृद्धि भई देशमा विदेशी मुद्रा भित्र्याउन सहयोग पुर्‍याउँछ।
सरकारले जुता उद्योगलाई प्राथमिकतामा राखेर नीतिगत सहयोग, सहुलियत ऋण, प्राविधिक तालिम तथा औद्योगिक पूर्वाधारको विकास गर्न आवश्यक छ। साथै, स्वदेशी उत्पादन प्रयोग गर्न उपभोक्तालाई प्रोत्साहन गर्ने नीति पनि अपरिहार्य छ।

जुता केवल खुट्टामा लगाइने वस्तु मात्र होइन, यो रोजगारी, आत्मनिर्भरता र आर्थिक समृद्धिको बलियो आधार हो
मैले पढाइ गर्ने उमेरमा कापी–कलमभन्दा पहिले घरको खर्च सम्झनुपर्‍यो कलेजको , किताबको पैसा र घरको दैनिक जोहो—सबै काठमाडौं बस्दा काँधमा आइपरे बाबुआमाको आम्दानी पर्याप्त थिएन, ऋण बढ्दै गइरहेको थियो पढाइ छोड्ने कि काम खोज्ने—यो प्रश्नले उसको रात निन्द्रा खोस्दथ्यो।
मेरो जुत्ता कारखानामा प्रवेशसँगै जीवनको लय फेरियो अप्पर बोक्ने धागाकिला गर्ने ,मेसिन चलाउने , काट्ने, सिलाइ गर्ने, सोल जडान गर्ने काम कठिन थियो, हातमा घाउ पर्थे तर हरेक दिन मैले केही नयाँ सिक्थे सानो तलब आए पनि त्यसले घरको खर्च टार्न र पढाइ निरन्तर राख्न मद्दत गर्‍यो
समय बित्दै जाँदा म केवल कामदार मात्र रहिन मैले जुतामा भबिष्य देख्न थाले त्यो रोजगार बिस्तारै सीपमा बदलियो, र सीप आत्मविश्वासमा बदलियो
आज म अझै संघर्षमै छु तर असहाय छैन पारिवारिक आर्थिक समस्याले मलाई जुत्ता क्षेत्रमा धकेल्यो, तर यही क्षेत्रले मलाई उभिन सिकायो मलाई लाग्छ बाध्यताले रोजिएको बाटो नै भविष्यको दिशासूचक बन्याे ।

गोल्डस्टार जुता उधोग मा लामो समय काम गर्नु भयो के हो गोल्डस्टार जुता ?

नेपालको जुत्ता उद्योगमा गौरवका साथ उच स्थान हासिल गरेको नाम हो गोल्डस्टार
यस ब्रान्डको यात्रा केवल व्यवसायिक सफलता होइन, यो नेपाली आत्मनिर्भरता, लगन र परिवारिक समर्पणको प्रेरक हो ।
गोल्डस्टारका संस्थापक स्वर्गीय पिता श्री नुरप्रताप राणाले दशकौँअघि नेपाली उपभोक्तालाई गुणस्तरीय र स्वदेशी जुत्ता उपलब्ध गराउने लक्ष्य सहित यो कम्पनीको स्थापना गर्नुभयो। उहाँको दृढ संकल्प, दूरदर्शी सोच र इमानदार व्यवसायिक अभ्यासका कारण गोल्डस्टारले छोटो समयमा नै नेपाली जनताको मन जित्न सफल भयो।
आज, उहा हामि माझ हुनु हुन् र पनि उहाँको त्यो सपना र परिश्रमलाई नयाँ उचाइमा पु-याउँदै अगाडि बढाइरहनु भएको छ उहाँका छोरा श्री अमिर प्रताप राणा र बुहारी श्रीमती बिधुशी राणाले।
व्यवसायिक जिम्मेवारीमा दुवैको समान सहभागिता र दृष्टिकोणले गोल्डस्टारलाई आधुनिक प्रविधि, नयाँ डिजाइन र अन्तर्राष्ट्रिय बजारसम्म पुर्‍याएको छ।
श्री अमिर प्रताप राणाले कम्पनीको प्राविधिक र रणनीतिक पक्षमा दूरदर्शिता देखाउँदै व्यवसायलाई नयाँ पुस्ताको सोचसँग जोड्नुभएको छ भने
श्रीमती बिधुशी राणाले व्यवस्थापन, ब्रान्ड छवि र सामाजिक उत्तरदायित्वमा विशेष भूमिका निर्वाह गर्दै कम्पनीलाई समावेशी र समानताको मार्गमा अघि बढाउनुभएको छ।
आज गोल्डस्टार जुत्ता केवल स्वदेशी उत्पादनको प्रतीक मात्र नभई , यो नेपाली गर्व र उद्यमशील परिवारको साझा सफलता हो।
स्वर्गीय नुरप्रताप राणाको दुर दृष्टिकोण ले , आज को दिन सम्म आईपुग्दा श्री अमिर प्रताप राणाको नेतृत्व र श्रीमती बिधुशी राणाको सहभागिताले गोल्डस्टारलाई “गुणस्तर, विश्वास र समानता”को आधार बनाएको छ।
अन्ततः, गोल्डस्टार जुता उधोगमा मैले बिबिध कारण बस सेवा दिन नसके पनि मेरो माया, परिवार एकता र समान सहभागिताको भावना मिसिएको छ। उहा हरु दुवै जनालाई नमन गर्दछु

नेपालमा जुता उत्पादन क्षमता र वास्तविक उत्पादनको अबस्था कस्तो छ ?

जब म गोल्डस्टार जुता उधोग बाट अबकास भए जुता सम्बन्धि गहिरो अध्ययन गरिरहेको छु मैले बुझे अनुरुप नेपालको फुटवेयर उद्योग (जुत्ताचप्पल) को सैद्धान्तिक हिसाबले वार्षिक उत्पादन क्षमता लगभग १६० मिलियन जोडी जुत्ता रहेको अनुमान गरिएको छ। तर, अहिले उद्योगले आफ्नो क्षमता अनुसार मात्र ४० प्रतिशत (लगभग ६४ मिलियन जोडी) उत्पादन गरिरहेको छ, अर्थात् पूर्ण क्षमताको ठूलो हिस्सा उपयोगमा छैन। र पनि नेपालमा जुत्ता उद्योग क्रमशः बढ्दै गएका छन तर अझै आत्मनिर्भर भइसकेको छैन। बजारमा आउने करिब अनुमानित ३०-४० प्रतिशतभन्दा बढी जुत्ता भारत, चीन र अन्य देशबाट आयात हुन्छन ।
नेपालमै उत्पादन हुने जुत्ताले गुणस्तरका हिसाबले राम्रो प्रतिस्पर्धा गर्न सक्छ,जसको एउटा कारण हो नीतिगत प्रोत्साहन, प्रचार–प्रसार, र बजार पहुँचको साथै उधोग भित्र कर्माचारीको आन्तरिक खिचातानी र राजनीति ले स्वदेशका कामदार जो दसौ बर्ष आफनो अमुल्य जिबन कम्पनी वा उधोग को लागि बिताउछन उनीहरुको मूल्याकन को अभावका कारण नेपालमा साना या ठूला उत्पादकहरू पछाडि परिरहेका छन् ।

जुतामा रोजगार र सामाजिक प्रभाव कस्तो छ ?

फुटवेयर उद्योगले देशभर ५५,००० भन्दा बढी व्यक्तिलाई प्रत्यक्ष रूपमा रोजगारी दिएको बताइन्छ। यसमा महिलाहरूको सहभागिता पनि उल्लेखनीय छ, करिब एक तिहाइ कर्मचारी महिला रहेको रिपोर्ट छ।उद्योग पूर्ण क्षमतामा चलेको खण्डमा रोजगारी १२५,००० सम्म पुग्ने सम्भावना रहेको छ यो आकडा क २०२२ को हो त्यस पछी का बर्षमा पनि स्थानीय स्तरमा साना उधोगले धेरै राम्रो काम गरिरहेका छन् उनीहरूले उत्पादन
दुर्भाग्यवश, कसैले त्यसको मूल्यांकन गर्न चाहँदैन, न त त्यसलाई राष्ट्रिय स्तरमा प्रचार–प्रसार नै गरिन्छ।
यसले साना उत्पादकहरूको उत्साह घटाउने काम गर्छ यसलाई नियमन गरि ठूला उधोग र साना उधोग दुवै लाई राज्य स्तरबाट नै पहिलो प्राथमिकतामा राख्नु प्रछ
हामीले आफ्नै उत्पादन प्रयोग गरेर देशको अर्थतन्त्रमा योगदान दिन सक्छौं।
विदेशी होइन, नेपाली उत्पादनमा विश्वास गरौं ।साना उद्योगहरूको बलमा नै ठूलो उद्योग जन्मिन्छ, त्यसैले “साना या ठुला उद्यमी नै आत्मनिर्भर नेपालको मेरुदण्ड हुन्” भन्ने कुरा बिर्सिनु हुँदैन।आत्मनिर्भरता केवल ठूलो उद्योगको विषय होइन, साना उद्यमी र स्थानीय उत्पादनप्रतिको सम्मान पनि त्यत्तिकै जरुरी छ।

नेपालको राजनितिक अबस्था परिबर्तन हुदाँ जुता उधोगहरुमा प्रर्ने असरहरु के के हुन ?

तपाईले एकदमै राम्रो प्रश्नन सोध्नुभयो पालको जुत्ता उद्योग घरेलु उत्पादन, रोजगारी सिर्जना र आयात प्रतिस्थापनमा महत्त्वपूर्ण क्षेत्र हो। तर देशमा बारम्बार हुने राजनीतिक परिवर्तन, सरकार फेरबदल, आन्दोलन र अस्थिरता ले उद्योग लाई प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष रूपमा प्रभावित गर्दै आएको छ।
सबैभन्दा पहिलो असर उत्पादन र आपूर्ति शृंखलामा अवरोध हो।

राजनीतिक आन्दोलन, बन्द–हडताल र सडक अवरोधका कारण कच्चा पदार्थ ढुवानी, तयार जुत्ता बजारसम्म पुर्‍याउने काम प्रभावित हुन्छ। पछिल्ला वर्षहरूमा भएका राजनीतिक आन्दोलनले नेपाललाई मात्र करिब ५८६ मिलियन अमेरिकी डलर बराबरको आर्थिक क्षति भएको सरकारी तथ्यांक उल्लेख गरिएको छ। यस्तो अवस्थाले जुत्ता उद्योगको उत्पादन घटाउने र लागत बढाउने काम गर्छ।
लगानी र उद्योग विस्तारमा नकारात्मक असर पर्छ। निरन्तर नीति परिवर्तन, कर दर र आयात–निर्यात नियममा अनिश्चितताले उद्योगी र लगानीकर्ताको विश्वास कमजोर बनाउँछ। उद्योग सर्वेक्षणहरू अनुसार नेपालका करिब ४० प्रतिशतभन्दा बढी व्यवसायीले राजनीतिक अस्थिरतालाई मुख्य व्यवसायिक जोखिमको रूपमा लिएका छन्। यसले नयाँ मेसिन, प्रविधि र रोजगारी विस्तार रोक्ने अवस्था सिर्जना गर्छ।

रोजगारी र कामदार स्थिरतामा असर पर्छ। राजनीतिक अस्थिरताका कारण बजार खुम्चिँदा जुत्ता उद्योगहरू पूर्ण क्षमतामा चल्न सक्दैनन्। हाल धेरै उद्योगहरू ४० प्रतिशत क्षमतामा मात्र सञ्चालन भइरहेका छन्। उत्पादन घटेपछि कामदारलाई स्थायी रोजगारी दिन कठिन हुन्छ, जसले श्रमिक पलायन बढाउँछ।
सस्तो आयात र अवैध व्यापार नियन्त्रण कमजोर हुने समस्या पनि राजनीतिक संक्रमणकालमा बढ्ने देखिन्छ। सीमामा अनुगमन कमजोर हुँदा सस्तो आयातले स्वदेशी जुत्ता उद्योग प्रतिस्पर्धामा कमजोर बन्छ।

निष्कर्षमा, नेपालको राजनीतिक अवस्था परिवर्तन र अस्थिरताले जुत्ता उद्योगमा उत्पादन अवरोध, लगानी घट्ने, रोजगारी जोखिम र बजार असन्तुलन जस्ता गम्भीर असर पार्छ। यदि राजनीतिक स्थिरता, स्पष्ट औद्योगिक नीति र कानुनको कडाइ कायम गर्न सकियो भने, जुत्ता उद्योगले अर्थतन्त्रमा अझ ठूलो योगदान दिन सक्छ।
यसमा धेरै व्याख्या गर्नु भन्दा पनि उधोग काम गर्ने क्षेत्र हो राजनीति गर्ने क्षेत्र होईन नेपाल मा राजनीतिक अबस्था स्थिर नहुदा सबै भन्दा बढी लाभ नेपालका राजनितिक दलका निकट सङ्गठन ले उधोग लाई प्रयोग गरेको जस्तो लाग्छ किनभने राजनैतिक तबरले सङ्गठन निर्माण गर्ने , आर्थिकस्तर मा बार्षिक रुपमा चन्दा बापत रकम लिने र एउटा गरिब मजदुर का मुदा उठान गरि दोहोरो रुपमा उधोग चपेटा मा परेका छन कि जस्तो लाग्छ उधोग मा राजनीति गर्ने बाताबरण अन्त गर्न यो राज्यले नियमन गरि कर्माचारी यूनियन र उधोग बीच सम्बन्धमा सुधार गर्नु प्रछ तब मात्र नेपाल मा लगानी मैत्री बाताबरण सिर्जना हुन्छ नया लगानी कर्तालाई पनि सहजीकरण हुन्छ त्यसैले देसको राजनीतिक अबस्था स्थिर चाहिन्छ ,

नेपालि उधोगमा कामदार तथा कर्मचारी स्थिर नहुनुको कारण के हो तपाईले किन अबकास मा जानु भयो ?

नेपालको जुत्ता उद्योगले रोजगारी सिर्जना, आयात प्रतिस्थापन र औद्योगिक विकासमा महत्त्वपूर्ण योगदान दिँदै आएको छ। हाल नेपालमा करिब १५०० भन्दा बढी जुत्ता–चप्पल उद्योग सञ्चालनमा छन् र यस क्षेत्रले झण्डै ५५ हजार जनालाई प्रत्यक्ष रोजगारी दिएको तथ्य उद्योग संघहरूले उल्लेख गरेका छन्। तर यति ठूलो उद्योग हुँदाहुँदै पनि यहाँ कामदार तथा कर्मचारी स्थिर नहुनु (उच्च श्रमिक पलायन) गम्भीर समस्या बनेको छ।
मुख्य कारण कम ज्याला र अस्थिर आम्दानी हो। श्रम अध्ययनहरू अनुसार नेपालका करिब २९ प्रतिशत उद्योगले न्यूनतम ज्याला पूर्ण रूपमा पालन नगरेको देखिन्छ। ओभरटाइम, बिदा र अतिरिक्त सुविधा स्पष्ट नहुँदा कामदार दीर्घकालीन रूपमा टिक्न सक्दैनन्।

नियमित रोजगारी र सामाजिक सुरक्षाको अभाव हो। हालका श्रम अडिट रिपोर्ट अनुसार नेपालमा स्थायी/नियमित रोजगारी १०.६७ प्रतिशतले घटेको छ। धेरै जुत्ता उद्योगमा नियुक्ति पत्र, भविष्यनिधि, बीमा, ग्रेच्युटी जस्ता कानुनी सुविधा नदिइने वा आंशिक मात्र दिने प्रवृत्ति छ। यसले कामदारमा असुरक्षाको भावना बढाउँछ।
उद्योगको उत्पादन अस्थिरता पनि प्रमुख कारण हो। सस्तो आयात, अवैध भन्सार छली ल्याइने जुत्ता र कच्चा पदार्थको मूल्य वृद्धिका कारण नेपाली जुत्ता उद्योगहरू अहिले करिब ४० प्रतिशत क्षमतामा मात्र उत्पादन गरिरहेका छन्। उत्पादन घट्दा कामको निरन्तरता भंग हुन्छ र कामदार हट्ने–आउने क्रम बढ्छ।
सीपअनुसार सम्मान र करियर विकासको अभाव हो। सीप सिकेपछि पनि पदोन्नति, तलब वृद्धिको स्पष्ट प्रणाली नहुँदा दक्ष कामदार उद्योग छाडेर अन्य क्षेत्र वा विदेश जान बाध्य हुन्छन्। यही कारण जुत्ता उद्योगमा दक्ष श्रमिकको अभाव दीर्घकालीन समस्या बनेको छ।

कामको वातावरण र श्रम सम्मानको कमी पनि महत्त्वपूर्ण पक्ष हो। जोखिमयुक्त मेसिन, रसायन, लामो काम समय र व्यवस्थापनको कठोर व्यवहारले कामदारमा असन्तुष्टि बढाउँछ।
निष्कर्षमा भन्नुपर्दा, नेपाली जुत्ता उद्योगमा कामदार स्थिर नहुनु कामदारको कमजोरी होइन, कम ज्याला, सामाजिक सुरक्षाको अभाव, उत्पादन र बजार अस्थिरता तथा कमजोर श्रम नीति कार्यान्वयनको परिणाम हो। यदि उद्योग र सरकारले श्रमिकमैत्री नीति, न्यूनतम ज्यालाको कडाइ, सामाजिक सुरक्षा र सीपको कदर सुनिश्चित गर्न सके, जुत्ता उद्योगमा कामदार स्थिरता बढ्नुका साथै उद्योग पनि दिगो रूपमा अघि बढ्न सक्छ।

जुता उत्पादन क्षेमता बिर्दी गर्न राज्य बाट योजनाको दृष्टिले अहिले के कमी छ?

नेपालमा जुत्ता उद्योगले आयात प्रतिस्थापन, रोजगारी सिर्जना र औद्योगिक विकासमा ठूलो सम्भावना बोकेको क्षेत्र भए पनि यसको उत्पादन क्षमता हाल करिब ४० प्रतिशतमै सीमित छ। यो अवस्था हुनुमा राज्यका योजना र नीतिगत कमजोरीहरू प्रमुख कारणका रूपमा देखिन्छन्।
सबैभन्दा ठूलो कमी स्पष्ट र दीर्घकालीन औद्योगिक रणनीति अभाव हो। जुत्ता उद्योगलाई प्राथमिकता प्राप्त उद्योगको रूपमा घोषणा गरिए पनि उत्पादन विस्तार, प्रविधि स्तरोन्नति र बजार विकासका लागि लक्षित कार्यक्रमहरू प्रभावकारी रूपमा कार्यान्वयन भएका छैनन्।
सस्तो ऋण र वित्तीय पहुँच कमजोर छ। उत्पादन क्षमता बढाउन मेसिन, प्रविधि र कार्यशील पूँजी आवश्यक पर्छ तर जुत्ता उद्योगका लागि कम ब्याजदरको विशेष कर्जा, ग्यारेन्टी स्किम र सहुलियत ऋण पर्याप्त छैनन्। यसले उद्योगलाई विस्तारभन्दा जोगिनमै सीमित बनाएको छ।
कच्चा पदार्थ र मेसिनरीमा कर तथा भन्सार सहुलियत अपुग छ। कच्चा पदार्थमा उच्च कर लाग्ने तर तयारी जुत्ता सस्तो आयात हुने अवस्थाले स्वदेशी उद्योगको उत्पादन लागत बढाउँछ, जसले क्षमता वृद्धि असम्भवजस्तै बनाउँछ।

सीप विकास र प्राविधिक तालिममा राज्यको लगानी न्यून छ। जुत्ता डिजाइन, टेक्नोलोजी र मेसिन सञ्चालनमा दक्ष जनशक्ति उत्पादन गर्न पर्याप्त तालिम कार्यक्रम नहुँदा उद्योगले क्षमता बढाउन आवश्यक मानव स्रोत पाउन सकेको छैन।
बजार संरक्षण र आयात नियन्त्रण कमजोर छ। अवैध आयात र सस्तो विदेशी जुत्ताले घरेलु उद्योगको बजार खोस्दा उत्पादन बढाउने राज्यको योजना प्रभावहीन हुन्छ।
निष्कर्षमा, जुत्ता उत्पादन क्षमता वृद्धि गर्न राज्य योजनामा रणनीतिक प्राथमिकता, सहुलियतपूर्ण वित्त, कर–भन्सार सुधार, सीप विकास र बजार संरक्षण मा गम्भीर कमी देखिन्छ। यी पक्ष सुदृढ नगरी जुत्ता उद्योगको उत्पादन क्षमता र प्रतिस्पर्धात्मकता बढ्नु कठिन छ।

अन्य चुनौतीहरूमा समावेश छन् —
कच्चा पदार्थको महँगो आयात को भार आधुनिक प्रविधि र डिजाइनको अभाव हुनु बजार र ब्रान्डिङ क्षमता कमजोर हुनुदक्ष श्रमिकको कमी हुनु आधुनिक मेसिन ल्याउन सहयोग,प्रशिक्षण कार्यक्रम, रसाथै, “Made in Nepal” ब्रान्ड अन्तर्गत स्थानीय उत्पादनको प्रचार–प्रसारमा राज्य र मिडियाको संयुक्त अभियान हुनुपर्छ भन्सार नाकको राजमार्गमा स्तर उन्नति र सुधार गर्नु बजार को सुनिश्चित बाताबरण निर्माण गर्ने

समग्र मा अब तपाईको मार्ग के हो ?

अनुभव देखि योगदान सम्म मेरो यात्रा उधोग को दिशा तर्फ जब मैले गोल्डस्टार जुत्ता उद्योगमा पहिलो पटक कदम राखें, त्यो केवल रोजगारीको सुरुवात थिएन त्यो मेरो जीवनको विद्यालय थियो।त्यहाँ मैले स्वर्गीय पिता श्री नुरप्रताप राणा, हालका सञ्चालक श्री अमिर प्रताप राणा र श्रीमती बिधुशी राणाजस्ता समर्पित नेतृत्वको मार्गदर्शनमा काम गर्ने अवसर पाएँ। उहाँहरूको लगन, इमानदारी र स्वदेशप्रतिको माया मेरो लागि प्रेरणाको स्रोत बने।
यो यात्रामा मैले केवल जुत्ता बनाउन सिकिनँ, मैले गुणस्तर, समयपालन, र टीमवर्कको अर्थ पनि बुझें।आज म अवकाश प्राप्त भएँ, तर मेरो ज्ञान, सीप र अनुभव अझै सक्रिय छन् र म विश्वास गर्छु, यो अनुभवले अझ धेरै नेपाली उद्योगहरूलाई सघाउन सक्छ।अब मेरो लक्ष्य व्यक्तिगत सफलता होइन; मेरो लक्ष्य हो नेपालका हरेक जुत्ता उद्योगलाई सशक्त बनाउन सहयोग गर्ने छु ।

म मेरो अनुभवका आधारमा उत्पादन सुधार, दक्ष जनशक्ति विकास, र बजार विस्तारका विषयमा सल्लाह र सहयोग प्रदान गर्नेछु नेपालमा स्वदेशी उत्पादनको स्तर अझ बलियो बनोस्, प्रत्येक कम्पनी गोल्डस्टारजस्तै विश्वासिलो बनोस् यही मेरो आगामी यात्राको अभिप्राय हो। गोल्डस्टारमा बिताएका वर्षहरूले मलाई सिकाएको एउटा कुरा छ
“गुणस्तर र इमानदारी कहिल्यै पुराना हुँदैनन्।”
त्यही शिक्षालाई आधार मानेर म संग जोडिने ईछुक जुनसुकै जुत्ता कम्पनीसँग मिलेर स्वदेशी उद्योग सुदृढीकरणको अभियान सहभागीता बढाउनेछु । मैले जुत्ता उद्योगमा गुणस्तर व्यवस्थापन, उत्पादन नियन्त्रण र श्रमिक दक्षता विकासका अनेकौं पक्षहरूमा अनुभव बटुलेँ त्यो समयले मलाई केवल सीप वान बनायो होइन, जिम्मेवार र आत्मनिर्भर बन्न पनि सिकायो तर मेरो अनुभव, ज्ञान र सीप अवकाशमा बसेका छैनन् अब मेरो लक्ष्य छ मैले सिकेको कुरा देशभरका अन्य जुत्ता उद्योगहरूसँग बाँड्ने छु म विश्वास गर्छु, नेपालका हरेक जुत्ता कम्पनीले यदि गुणस्तर, इमानदारी र निरन्तर सुधारमा जोड दियो भने, स्वदेशी उत्पादन अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा प्रतिस्पर्धी बन्न सक्छ। मेरो आगामी योजना देशका विभिन्न जुत्ता कम्पनीहरूलाई प्रविधि, गुणस्तर नियन्त्रण र व्यवस्थापन सुधारका विषयमा सल्लाह, तालिम र सहयोग प्रदान गर्ने हो गोल्डस्टारमा सिकेको अनुशासन र आत्मविश्वास नै मेरो यात्राको आधार हो।

“गुणस्तर केवल उत्पादनमा होइन, सोच र व्यवहारमा पनि हुनुपर्छ त्यसैले अब मेरो लक्ष्य व्यक्तिगत सफलता होइन, स्वदेशी उद्योगको सामूहिक उत्थान हो। जब हरेक नेपाली कम्पनी गोल्डस्टार जस्तै विश्वासिलो र आत्मनिर्भर बन्छ, तब “Made in Nepal” केवल एउटा शब्द होइन, गौरवको पहिचान बन्छ।

                  लक्ष्मी प्रसाद आचार्य
पूर्व गुणस्तर सहायक प्रमुख, गोल्डस्टार जुत्ता उद्योग